Ajo është një det i qetë
Mbytur në ëndërrime të kaltra
Unë jam ai tufani
Që shtjellë-shtjellë i merr kërthizën
Dhe e nxjerr nga shtrati
Dhe e përplas në shkëmbinj
Ajo nuk e sheh se ç’po bëj
Si po hap një gji të thellë të thellë
Ta përpij të tërën brenda
Dhe zgjohet valë-valë
Nga prekja ime
Dhe kreshpërohet
Nga zjarri im përcëllues
Dikur e shoh se dal i mashtruar
Ajo më hap gjirin thellë-thellë
Dhe vjen e më struket brenda
Si një zonjë e rëndë
Kot pres të vijë vjeshta
Me burjet me furjet e saj
Ajo e ka bërë pranverë ngado
Dhe e ledhaton vetëm puhiza
Kot lutem
Zot bëj ta zgjoj peshë përsëri
Të mos dijë ku ka kryet ku këmbët
Ajo e ka marrë veten
Dhe fle qetë-qetë
E mbytur në ëndërrime të kaltra