Plaç moj plaç, më vjen të thërres

Se ma more qetësinë e natës,
Se më le palmuç si thes
Nën mëshirën e lëngatës

Se më le mbi dhe, pa kallur
Një meit pa shpirt, pa frymë,
Po jam ligur, ndaj të kam falur
Zvjerdhur për nënë brymë

Më vrave, më preve, më vdiqe
Mike moj, prej Lunxhërie
Mbete se mbete aguliçe
Ditëve të mia prej burrërie

Thoshja se “qes pushkë për ty”
E i bëj shtatë gjaqe,
Ku të të gjëja, moj, me sy
Mërguar tutje nëntë konaqe

Dhe prapë mbledh mendjen
Si Shën Jeronimi tek bënte “Vulgatë”,
Gjithë mallkimet e nëmët
Ty, moj, t’u bëfshin uratë!

Toske moj, që më ke me hatërë!