Mas puthjesh t’përzjarrta
kur dyert e shpirtit
çelen nji nga nji
le t’fryejnë ernat e forta
le t’çmendet qielli
le t’vjellë helm jo shi

Le t’plasin ata që shkepin
damka t’zeza
jam msu me rrnue me to
ojna veç mbajnë
nalt e poshtë trupit
lkurën e ndjejë shlirë
nuk ndij as i shoh.

Rrëmbimshëm mu hap shpirti
mija drandofile dolën prej tij
S‘du as lypi tjetër
veç këtë strehë që kam tashti.