po m’vjen marre me t’thanun
nuk kisha pas dit’ me dashtë
qysh duhet dashunue nji grue

veç e kisha pas rrejtun vetën
derisa njat ditë vjeshtet nuk ma preve udhën
e të njofta ty mace e bardhë

ti më m’sove qysh grrithin shkrolat e dashnisë
qysh plaga vlon e pezmaton e vnon dregëz e men
vaditun me venën e kuqe të ibrikut t’shpirtit

shkrolat e dhimtës i m’sova vet
mbasi ju re not liqenave t’pikëllimës
e ike nëpër borën e zezë

çile guri gojën mbeta

çile guri gojën i mlodhe nji mugu
të tridhet’e gjashtë troshat e bukës e t’krypës
i shtine në nji thes lidhun gryke
ngarkuemun rand në shpinë
matanë malit të territ me dalun
me ferkun e mjesit
deshte e shkove
binake mu bamun

mbas le fërkemët e ulkojës në gjakun tem

***
ti
edhe përmbi re të bardha ma e bardha re n’kjofsh
në naltsina t’prarueme me rrnue
edhe me gjaksin tem n’kjoft se nji ditë
kunorë ke me lidhun në kishën e shpirt tem
kandilash fikun kambanash ndryshkun
për mue
sa të xen njaj djell ke me mbetun
uila shejte qi m’bane besë me xan
me ty
jeta asht ma e bukur se andrra
përrallë asht pasha natën e vorrit
ku ‘desim e ngjallemi

e je e ke me kjen
nj’ajo dergja e mirë qi m’re e m’le
me damarë të plasun saraxhash prej malli

***
tash
mbas teje moirë
n’kojft e thanun nji ditë
nji tjetrës me i thanun të due
e di se prapë kam me e rrejt vetën
nj’ashtu qysh rrejt i kam para teje
të tridhet’e gjashtat e bekueme

s’kam faj
ti m’ke m’sue veç ty me t’dasht