(Kantatë në D-mol)
I përcëlluem si nga flakë lufte po kthehesha
si nga beteja t’humbuna

Hovshëm po ngjitesha
Po mendja mileniume para meje kish mbërri tek ajo

Ajo po zbriste shkallët
Të gjitha zhurmat u ndalën
zâni i saj kumboi simfoni

Kur buzëqeshi
Njaj diell më mbërtheu me gishta ari
Trishtimin e përzuni

âsht magji buzëqeshja e saj

Ajo mbante një diell në shuplaka
Akullnajen që ma kish pllakosë zemrën
Shkriu

Sakaç njerëz të dhunshëm vrasës serik
Dhe banditë u rreshtuan dhe po këndonin
Si në korin kishtar
Porse vetëm zâni yt Sh’Mrisë m’i ngjau

Qyteti ndezi dritat pemët hyrën në shesh
Miliona zogj po këndonin

Një diell po ecë përdore me një re

Një përmendore me një milionë cicërrima
Dhe një pamje në shkallët
ka me jetue nepër mileniume
Kur ta lexojnë këtë poezi
Kanë me thanë: Krejt si na!