Kur heliosi e derdh me grusht gëzimin

në qiellin e zymtë

e mbi fshatrat e përgjumura

e kur zana e mujit bëhet gati

t’ia lajë sytë omerit të ri

me vesë luleshqerre

këtu te ne

ku është çarë arka e shpresës

këtu në ultësirë

skaj një kaçube

përfundi një këpuce të vjetër

të rëndë

të fëlliqur

të vetëshkyer nga inati i fundit të vet

e të grisur nga thonjtë e mi

e shoqëruar nga rrezja e zbehtë e dritës

së ftohtë

bashkë me thneglat e vyeshme

me bletët

me fluturat krahëshkruara

nis ta ngrejë kokën e bardhë

si me turp

por me krenari

lulja alba

e cila ndonëse nën ferrë

e nxjerr mbi botë bardhësinë

po pse nën ferrë

lulja e bardhë e liqenit nën ferrë

atëherë ia jep gazit mbi kullën time heliosi

e më zgjon

përballë meje s’ka kaçuba

as ferrë

as këpucë

duken vetëm liqenet e lurës

si stoli prej safiri

e mbi ta

me miliona lule alba

si barkat e afërditës së bukur

prej nga loz e përgjon erosi

me tufën plot shigjeta në shpinë

që i hedh bashkë me buzëqeshjen e tij

merr arbëri e bardhë

vetëm dashuri