n’gjerdanin e ditëve nyje të lidhuna
atje ku shuhet e humb jeta e secilit
janë msheftësinat që kurrë s’i ditëm
a t’njimendtat a ndoshta t’thanunat
që i besuem pse deshtëm me harrue
apo harruem se deshtëm me provue
se sa na mban fryma n’ujna të thella
kur gja tjetër n’mendime nuk sjellim
vec t’vetmin shkamb n’atë det duem
disi me mbrri e kryet n’të me mbshtet
e sytë me thanë çka fjala kurrë s’ka ditë
pa fsheh buzëqeshjen aty me dhanë shpirt