As bardh as zi nata që e ngulfatun shtrihet mes nesh
As ujë as dhé toka ku ne ecim shpindë për shpindë
Veç nji puthje e vjedhun me krejt botën bjen ndesh
e trupat tanë tash veç vetun me ndejtë dinë

As poshtë as nalt nuk dihet ku jem’ në ç’kohë
Në ç’qiej shkojnë lutjet e ankthit tonë t’egër
Pa dashtë e pa ditë si kurrë mos me u pasë njohë
Shkruejm fatin tonë letrash me sy t’verbër

Mbledhim erën me duer t’ mpime dimnash t’shkyem
Pijm kaltërsinë e qiellnave t’pambërrimë
Kujtojm dikur nji frut me t’cilin parajsën e fyem
dhe e duem dhénë bashkë me pemët që na mbijnë

As zjerm as ngricë skuta ku bujtin shpirtnat
Veç Frymë e Dritë ajri që pijnë sytë
Kthejm ku kem’ qenë e i duem t’ ikunat
Qiellnash t’pakapshëm njisoj si Perënditë

Provojm gjakun n’ashtin e dheut
E ndiejm kangën që rana këndon për ne
Puthemi buzë më buzë, jetojm tehut
Pa u rrxue, gjymtyrësh tue u pre

I jepemi ujit me dashni bishash
Me kryeneçësi prej burgut s’domë më dalë
Krejt e tashmja na rrëshet gishtash
Pa mujtë me folë as me falë

Me nji kujtesë kohësh t’shkapetun copë
Biem kryekëput si me qenë termekë
N’kupa religjionesh t’rrëzueme për tokë
Pa ditë ku jem’ t’gjallë as ku kem’ me vdekë.