Kur m’erdhe prej qielle
Solle shi n’zemren teme t’trishtë

Kahdo qi shkove e le nga nji f’mi
Me sy t’hutuem e vaj ner buzë

Zemërplasun nga idhnimi
E dishiri me t’pas përqafue

Por,
tuj zbritë tatpjetës ti ngjiteshe ma në naltësi

përdhe bijshe e gujas i puthshe qiejt
derisa iu afrove zotit qi fle në mue

tash dielli m’hyni ner bebëza sysh
e si zjarri rri ndezun në nji dashuni fmijnore

bahem gati me t’kërkue në nji guacë deti
m’thue: jam shndërrue n’yll drite

ulem n’bisht t’ndoj ylli
ai shkrihet n’guacë deti

druej
shpejt kam me u shkri n’kujtime

e mes nesh kanë me mbretnue përjetsisht
rrshina, ujnat e detet e paskajë

e tuj t’kërkue
kam me e puthë yllin ma t‘ndritun